μπορείς σε 12 κλικς;

_DSC7897_500_bw

 

 

Τρέχουν παντού γύρω. Πατάς το κουμπί και οι ριπές της μηχανής τις σαρώνουν και τις φυλακίζουν.  Χρώματα, φως, σκιές, κίνηση, όλα χάνονται στη στιγμή καθώς κυλάει ο χρόνος όμως την ίδια στιγμή μια εικόνα τους, μένει κάπου γραμμένη για πάντα.  Κάποια φωτόνια περνάνε το γυαλί, ξεχύνονται από το διάφραγμα, που σαν κόρη ματιού ανοίγει και κλείνει στη βούληση του φωτογράφου, κόβονται σε κομμάτια από το κλείστρο που σαν λαιμητόμος τα τεμαχίζει ακαριαία για να καταλήξουν σε μικρά πηγάδια. Μεταμορφώνονται γίνονται μικρές ηλεκτρισμένες γκαζές που παίζουν τρελά μέσα στις φωλιές τους.  Και μετά ξεκινάει ένα καινούργιο ταξίδι, μέσα από καλώδια, κυκλώματα, μαγνητικές πλατείες για να φτάσουν στον τελικό τους προορισμό και να μείνουν εκεί πιά στο σκοτάδι.

Τι ειρωνία θεέ μου.  Όσα γέμισαν το μάτι, την ψυχή, να μένουν κλεισμένα σε σκοτεινά μεταλλικά  δισκάκια.  Οι εικόνες που μας συγκίνησαν, τα πρόσωπα, οι σκέψεις μας που έγιναν εικόνες να μεταμορφώνονται σε αυτά τα άψυχα σβολάκια, τα 0  και 1 που ατέλειωτα συσωρεύονται στις αποθήκες μνήμης.

Όμως πριν χρόνια τα πράγματα ήταν αλλιώς.  Οι άνθρωποι δεν είχαν ανακαλύψει ότι η ζωή μπορεί να χωρέσει σε δύο καταστάσεις. Δεν υπήρχε το όλο και το τίποτα. Υπήρχε το λίγο, το περισσότερο, το πολύ. Υπήρχε το καθόλου αλλά και το κάτι. Υπήρχαν χιλιάδες περίπου, εκατομμύρια λίγο ακόμη.  ¨Ηταν τότε που η ζωή είχε απεριόριστα χρώματα και οι άνθρωποι διάλεγαν αυτό που τους άρεσε ακριβώς.  Τότε δεν υπήρχαν μεγέθη.  Δεν ήταν ανάγκη να χωρέσεις στο large, ή στο medium.  Οι γυναίκες ύφαιναν και έραβαν ρούχα ακριβώς στο μέγεθός σου.

Τότε οι άνθρωποι έκλειναν  τις αναμνήσεις τους σε αντικείμενα και κάθε ένα έκρυβε μέσα του όλες τις εικόνες που είδαν εκείνη τη μέρα που το απέκτησαν. Τότε οι άνθρωποι τραγουδούσαν και η μουσική αγκάλιαζε μέσα της όχι μόνο τις νότες αλλά και την καρδιά τους όπως ακριβώς ήταν εκείνη την ημέρα.

Τότε οι εικόνες δεν φυλακίζονταν σε πολύπλοκα και αλάνθαστα κυκλώματα.  Έπεφταν απλά  επάνω σε μαλακά συναξάρια, ξάπλωναν και γίνονταν ένα με αυτά.  Και έμεναν εκεί για πάντα.  Να θυμίζουν  ακριβώς τις στιγμές που έζησαν για μια στιγμή στο χρόνο. Τις λίγες και σημαντικές

Δώδεκα κλικς, δώδεκα βήματα σε μια άλλη εποχή που δεν υπήρχε η αφθονία, η πολυλογία.  Οι λέξεις ήταν λίγες και σωστές, οι ματιές γεμάτες σημασία και η αποφασιστική στιγμή μία και μοναδική.

Δώδεκα κλικς με τη σειρά που πρέπει για να φτιάξουν μια ιστορία.  Να διηγηθούν μια μέρα από τον καθένα μας.  Να συμπυκνώσουν σε ένα στιγμιαίο νεύμα του κεφαλιού δώδεκα ώρες σχεδόν, δώδεκα ματιές, δώδεκα θέματα.

Μπορείς να πεις τα πάντα με δώδεκα κλικς;  Να φτιάξεις ένα κόσμο δικό σου και να μην χρειάζεται τίποτε άλλο να προσθέσεις;  Να μαζέψεις σε δώδεκα εικόνες σκέψεις, ματιές;  Να αποτυπώσεις όλα αυτά σε ένα μακρόστενο μαλακό φιλμάκι και στο τέλος της μέρας να το κοιτάς και να βλέπεις εκεί μέσα το μυαλό και την καρδιά σου;

Μπορείς να δεις τη δωδεκάδα σου δίπλα στου φίλου, στη φίλη και να καταλάβεις πόσο διαφορετική είναι η ματιά του καθενός;  Η ζωή του; Το χαμόγελό του;

Μπορείς να γυρίσεις πίσω;

Στη σκέψη πριν το βήμα;  Στη υπομονή πριν το θέλω;  Στην μοναδική ευκαιρία;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s