τα φαντάσματά μας

Έζησαν πριν χιλιάδες χρόνια. Μερικοί από αυτούς.  Άλλοι έζησαν μαζι με τους παππούδες μας, άλλοι ζούνε τώρα μαζί μας και μερικοί δεν εχουν περπατήσει ακόμη επάνω σε αυτή τη γη, όμως θα το κάνουν. Μπορεί αύριο, μπορεί σε εκατοντάδες χρόνια.

Φτιάχτηκαν από το χώμα που πατάμε, από τον αέρα που αναπνέουμε. Συμπυκνώθηκαν σε σώματα και άλλαξαν τον κόσμο τους.  Τίμησαν τη ζωή που τους δόθηκε, χωρίς να ξέρουν γιατί και από ποιόν.

Μπορεί να ήταν βασιλιάδες, μητέρες, εξερευνητές, πολεμιστές, ήρωες της απλής καθημερινής ζωής.  Μπορεί να ήταν ποιητές, φοιτητές, αγρότες. Ίσως να είναι ταξιδευτές του σύμπαντος, επιστήμονες. Ισως να ήταν, να είναι οτιδήποτε.

Ήταν όμως κάτι ιδιαίτερο. Κάτι που ακόμα και όταν πέθαναν, όταν έγιναν ξανά χώμα, συνέχισε να ζει με το δικό του τρόπο .  Διαλύθηκαν οι μορφές, τα σώματα, σκόρπισαν τα μόρια .  Έγιναν ξανά μέρος της ύλης και ξεχάστηκαν από όλους.  Από όλους μας…

Πέρασαν χρόνια πριν κάποιος απο εμάς τους ξαναδεί. Μάζεψε κομμάτια.  Καμμένα ξύλα, καρφιά, σίδερα,  σύμβολα καταστροφής.  Τα απομεινάρια σπουδαίων κτηρίων που κάηκαν,  πεταμένους σωλήνες, άχρηστα σκοινιά.  Ούτε και αυτός δεν ξέρει πώς όλα αυτά ενώθηκαν και πάλι. Έγιναν τα σώματα που χάθηκαν, οι μορφές που έζησαν, οι μορφές που θα ζήσουν μετά από εμάς.  Δούλεψε με τα χέρια, με το μυαλό και μπόρεσε να ξαναστήσει τους παλιούς θεούς ή να φτιάξει καινούργιους δικούς του.

Τίποτε δεν χάθηκε.  Μπορεί να άλλαξε μορφή, μπορεί να μην κινείται πιά όπως τότε, όμως στέκεται ξανά όρθιο να μας κοιτάζει.

Μαζεύτηκαν όλοι τους. Ένας ένας άφησε τη μοναξιά και ήρθε να σταθεί δίπλα στον άλλον. ¨Ανδρες γυναίκες, βασιλιάδες και απλοί τεχνίτες έφτιαξαν μια γραμμή. Ήρθαν σε ένα προσκλητήριο και στάθηκαν απέναντί μας

Σταθήκαμε και εμείς αντίκρυ τους. Υπόλογοι για όσα επιτρέψαμε να χαθούν, για τους δρόμους που άνοιξαν και εμείς τους αφήσαμε να κλείσουν.  Για τις ιδέες που μας κληρονόμησαν αλλά εμείς τις πετάξαμε χωρίς να τις σκεφτούμε.  Για την τόλμη που έδειξαν αλλά εμείς φοβηθήκαμε να μιμηθούμε.

Ζωτανοί εμείς άλαλοι μπροστά τους, και αυτοί, άκαμπτα ξύλα και σίδερα έλεγαν πιό πολλά από όλους εμάς,  τους «ζωντανούς».

Χωρίς να μιλάνε, απλά κοιτώντας από εκεί ψηλά.

Μουσείο Μπενάκη
Θόδωρος Παπαγιάννης. Τα φαντάσματά μου
Έκθεση ενός ιδιαίτερου γλυπτού περιβάλλοντος με έργα του γλύπτη και ομότιμου καθηγητή της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών, Θεόδωρου Παπαγιάννη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s