Μοναξιά

Ηταν ένα μεγάλο σακκούλι.  Σαν αυτό που παλιά τα παιδιά μάζευαν τους γυάλινους βόλους τους.

Όταν έφτιαξε τη γη, τη γέμισε με δέντρα ποτάμια και θάλασσες.   Τακτοποίησε τους πάγους, ζέστανε τις ερήμους και δρόσισε τις πράσινες πλαγιές.  Τη χάζευε για ώρα πριν ανοίξει το σακκούλι και σκορπίσει τους βόλους πάνω της.

Ήταν ζευγαρωμένοι στο σακκούλι.  Στην ασφάλεια της αρχής του κόσμου, ο καθένας είχε βρει το ταίρι του.  Σαν μικρά μαγνητάκια βρίσκονταν πλάι πλάι και νόμιζαν πως θα έμεναν έτσι για πάντα.

Ηταν πιό σοφός από αυτούς.  Και πιο σκληρός μαζί.

Σκορπίστηκαν παντού.  Χάθηκαν σε μία τεράστια γαλάζια σφαίρα.  Ένας έπεσε στην Αμερική, το ταίρι του σε ένα νησάκι του Αιγαίου.  Δυό σταθηκαν πιό τυχεροί γιατί βρέθηκαν στην Αυστραλία.  Σε διπλανές πόλεις.  Μα και αυτοί ποτέ δεν ήρθαν πιό κοντά.  Ποτέ δεν βρήκαν ο ένας τον άλλο.

Οι περισσότεροι έπεσαν εδώ και εκεί.  Άρχισαν να κυλάνε στη ζωή ψάχνοντας  το ζευγάρι τους.   Μα πώς να φτάσει μία ζωή, για να βρεις το άλλο σου μισό όταν πρέπει να ψάξεις τη γη σπιθαμή προς σπιθαμή;   Είναι τόσο μικρή αυτή η μία ζωή και η γη τόσο μεγάλη.

Τους άφησε στη μοίρα τους. Έφυγε για άλλους κόσμους.  Και αυτοί προσπάθησαν να κλέψουν.  Να βρούνε ξένο ταίρι.  Νόμιζαν πως τα κατάφεραν.  Όταν ήρθε η ώρα να πεθάνουν ένοιωσαν ξανά τη μοναξιά  και τον θυμήθηκαν.  Σε μια άλλη ζωή ίσως, είπαν και χάθηκαν, ανέβηκαν στον ουρανό σαν σύννεφο.

Ξαναγύρισαν σαν βροχή γίνανε και πάλι βόλοι που έπεσαν στη γη για μία νέα ευκαιρία.  Τους είδα να κυλάνε στους δρόμους.  Στα καφέ.  Στις παρέες.  Όλοι μαζί  αλλά και πάλι μόνοι.  Να κλέβουν ξανά και ξανά στο παιχνίδι που τους έβαλε χωρίς να τους ρωτήσει.

Κάθε τόσο επιστρέφει από τη βόλτα του στον κόσμο.  Κοιτάζει καλά τη γη. Ψάχνει την επιφάνειά της, σαρώνει τις πόλεις, μπαίνει στα σπίτια.  Καμμιά   φορά βλέπει κάτι να λάμπει.  Το μαζεύει με προσοχή και το κρατάει στη χούφτα του χαμογελώντας.  Να κάποιοι που τα κατάφεραν.  Έζησαν και πέθαναν πολλές φορές μέχρι να βρεθούν, αλλά τα κατάφεραν.

Διαλέγει την κατάλληλη θέση στον κόσμο  και τους ακουμπά απαλά.   Μπορεί να γίναν δύο φωτόνια αγκαλιασμένα στην αιωνιότητα.  Ίσως δύο πλανήτες που στριφογυρίζουν για πάντα  ζευγαρωμένοι, η δύο γαλαξίες.  Η κάτι άλλο μεγαλύτερο που ακόμα δεν έχουμε ανακαλύψει.

Έτσι φτιάχνει τον κόσμο του.  Με υπομονή και σοφία.

Έτσι ζούμε εμείς.  Με τη μοναξιά οδηγό.   Να μας σπρώχνει πάντα να ανακαλύψουμε ότι χάσαμε στην αρχή.

Και να γίνουμε ξανά μέρος του κόσμου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s